www.contactwithspace-ea.com

Ο Νεφοδιαλυτής

          

Μεταφρασμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του Jerome Eden “Planet in Trouble” Exposition Pr of Florida; 1st edition (June 1973)

Ο Νεφοδιαλυτής, όπως και η επινόηση του Συσσωρευτή Οργόνης, είναι « η επιτομή της απλότητας». Αυτή η απλότητα και οι λειτουργικοί χειρισμοί διαφεύγουν της προσοχής των επιστημονικών μυαλών επί αιώνες. Είναι ωστόσο, αυτή ακριβώς η απλότητα, η ευκολία της κατασκευής και χρήσης, που κάνει τον Νεφοδιαλυτή ένα ενδεχόμενα τόσο επικίνδυνο και εξαιρετικά ισχυρό όργανο. Κανείς, κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες δεν θα πρέπει να ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΦΟΔΙΑΛΥΤΗ. Είναι όχι μόνο εξαιρετικά επικίνδυνος τοπικά, αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει πολύ ισχυρά  ατμοσφαιρικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων ανεμοστρόβιλων και τυφώνων. Η εξαιρετικά σοβαρή απειλή που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, ωστόσο, πρέπει να ανάγκασε τον Ράιχ να πει «πού βρίσκεται η συσκευή πυρόσβεσης».
[...]
Ας δούμε αν μπορούμε να ακολουθήσουμε την λειτουργική εξέλιξη του Νεφοδιαλυτή από τον Ράιχ. Το 1940 ο Ράιχ παρατήρησε ότι κοίλοι μεταλλικοί σωλήνες φαίνονταν να επηρεάζουν την κίνηση των κυμάτων στην επιφάνεια μιας λίμνης στο Ρέιντζλυ όταν οι σωλήνες κατευθύνονταν προς το νερό. Το φαινόμενο φάνηκε ακατανόητο, και σχεδόν το ξέχασε, μέχρι μερικά χρόνια αργότερα, όταν η κρίσιμη κατάσταση ΝΤΟΡ στο εργαστήριό του στο Όργονον τον ανάγκασε να αναζητήσει ανακούφιση. Καθώς η κρίσιμη κατάσταση ΝΤΟΡ έγινε ανυπόφορη, ο Ράιχ έστρεψε αρκετούς μεταλλικούς σωλήνες, μήκους περίπου 10 ποδιών και με διατομή 2 ίντσες, προς μιά συγκέντρωση ΝΤΟΡ στον ουρανό πάνω από το εργαστήριό του. Οι σωλήνες ήταν γειωμένοι  σε ένα βαθύ πηγάδι μέσω κούφιου καλωδίου, γνωστού στο εμπόριο ηλεκτρικών ως καλώδιο «ΒΧ».


Οι παρατηρητές διαπίστωσαν ένα απίστευτο αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Τα βρώμικα, αηδιαστικά σύννεφα ΝΤΟΡ άρχισαν να χωρίζονται και να ελαττώνονται σε μέγεθος! Όταν οι σωλήνες ήταν στραμμένοι προς μια κατεύθυνση αντίθετη με την φυσιολογική ροή της ενέργειας ΟΡ από δύση προς ανατολή, άρχιζε να φυσά ένα αεράκι, σαν από το πουθενά. Από αυτή την πρώτη, απλή και αποτελεσματική αρχή εξελίχθηκε η επιστήμη της Νεφοδιάλυσης και της Κοσμικής Οργονικής Μηχανικής (CORE), ενός κλάδου της Οργονομίας που ασχολείται συγκεκριμένα με τεχνητά καιρικά φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένων της διάλυσης και του σχηματισμού διαφόρων ειδών νεφών και νεφοκάλυψης και όλων των προκαλούμενων καιρικών φαινομένων όπως οι κλιματικές και ατμοσφαιρικές αλλαγές που περιλαμβάνουν την υγρασία, τις βαρομετρικές πιέσεις, την παραγωγή και την παύση της βροχόπτωσης και της χιονόπτωσης, την «αλλαγή πορείας» των ανεμοστρόβιλων μακριά από ατραπούς καταστροφής, και το πρασίνισμα ερήμων και κατάξερων περιοχών.


Πίσω από την ανακάλυψη του Νεφοδιαλυτή από τον Ράιχ βρίσκεται το Οργονομικό δυναμικό – η ροή της ενέργειας της Οργόνης από το πιό ασθενές στο πιό ισχυρό σύστημα ΟΡ. Το νερό σε ένα πηγάδι, σε ένα ρυάκι που κυλά, σε μιά λίμνη ή ωκεανό, περιέχει υψηλότερο δυναμικό ΟΡ απ’ ό,τι η ατμόσφαιρα ή τα σύννεφα που περνούν. Η υψηλότερη συγκέντρωση της ΟΡ, ακολουθώντας το οργονομικό δυναμικό, θα τραβήξει επομένως την ΟΡ ενός ασθενέστερου συστήματος προς αυτήν. Έτσι η ενέργεια «αντλείται» από το ασθενέστερο προς το ισχυρότερο σύστημα. Γνωρίζοντας αυτόν τον θεμελιώδη νόμο, ένας μηχανικός της οργόνης μπορεί μέσω συνετών επιχειρήσεων άντλησης είτε να χαμηλώσει είτε να αυξήσει το δυναμικό ΟΡ στην ατμόσφαιρα.


Σε μια ελεύθερη από ΝΤΟΡ ατμόσφαιρα, η οποία δεν είναι επίσης πυρετώδης λόγω υπερδιέγερσης από την Όρανουρ, τα σύννεφα σχηματίζονται φυσιολογικά από την την φυσική έλξη της ατμοσφαιρικής ΟΡ προς αυτά, αφού είναι οργονοτικά ισχυρότερα από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Η παρατήρησή τους δείχνει πως θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται σε όλο και μεγαλύτερες μάζες, συγκεντρώνοντας ενέργεια και υγρασία ως το σημείο όπου επακολουθεί βροχή. Οι αστραπές είναι στην πραγματικότητα πολύ ισχυρές, ξαφνικές εκφορτίσεις Οργόνης από πολύ φορτισμένα σύννεφα μέσα στο έδαφος. Αυτές οι εκφορτίσεις των αστραπών θεωρούνταν πάντα «ηλεκτρικά φαινόμενα». Ωστόσο, αυτό που ορίζεται γενικά ως «στατικός» ηλεκτρισμός είναι, στην πραγματικότητα, συγκεντρωμένη ενέργεια ΟΡ που ρέει από το ασθενέστερο σύστημα (το σύννεφο) προς το ισχυρότερο σύστημα (την γη), ακριβώς αντίθετα από την «ηλεκτρική ροή», ή το ηλεκτρικό και μηχανικό δυναμικό.


Οι λειτουργίες του Νεφοδιαλυτή και του αλεξικέραυνου  βρίσκονται σε αντίθεση σε αρκετά βασικά σημεία. Εκεί που το αλεξικέραυνο είναι συμπαγές και αιχμηρό, οι σωλήνες του Νεφοδιαλυτή είναι κούφιες. Εκεί που το αλεξικέραυνο τραβά και γειώνει μέσα στην γη μεγάλες ποσότητες ενέργειας ΟΡ άμεσα και στιγμιαία, ο Νεφοδιαλυτής τραβά την ενέργεια αργά, και σε σχετικά μικρότερες συγκεντρώσεις μέσα από κούφιους σωλήνες προς το νερό. Αυτές οι ουσιώδεις διαφορές είναι σημαντικές για την κατανόηση των επιχειρήσεων Νεφοδιάλυσης.